Ivica Pantelić – 800ŠAPAT DUĐE –
Pesme u zbirci se nižu poput kružnog putovanja, međusobno se nadovezujući motivima i emocijama pa čitalac ima osećaj da prati razvoj jedne velike unutrašnje drame: od zaljubljenosti i ushićenja, preko sumnje i gubitka svog Ja do pokušaja ponovnog pronalaženja smisla kroz ljubav. Česta ponavljanja motiva leptira, krvi, vetra, šume, noći i vatre prave snažnu mrežu simbola koji od cele zbirke stvaraju jedno pulsirajuće telo a slobodan stih doprinosi da to telo odiše svojim unutrašnjim tokom svesti i spontanosti u osećanjima.
Naslov pokazuje da pesme nisu nastale da bi se o emocijama glasno govorilo, već da se o njima šapuće iz skoro pa tajnog dijaloga lirskog subjekta sa samim sobom, ono što se oseća duboko i bolno, na granici između misli i daha. Zato stihovi povremeno deluju kao ispovesti izgovorene u polumraku, tiho, ali sa ogromnim emotivnim nabojem kad duša ne govori jasno i razumno, već se otkriva kroz detalje, drhtaje, tišine i nagoveštaje. Taj „šapat” postaje snažniji od krika jer dolazi iz najdubljih slojeva čovekove intime. A opet, naslov se može doživeti i univerzalno jer svaki čitalac u tim stihovima može prepoznati sopstvene strahove, čežnje i unutrašnje lomove, kao da pesnik ne govori samo u svoje već u ime svih onih koji su nekada voleli, izgubili, čekali ili tragali za smislom. Zato Šapat duše postaje metafora ljudske potrebe da, čak i kada je slomljen, čovek nastavi da oseća, voli i govori, makar samo šapatom.
Svaka pesma u knjizi govori o ljubavi, kao svojoj najvažnijoj temi, ali ne sentimentalnoj i spokojnoj, već onoj koja kao sila razara i stvara, proždire i obnavlja. Ona u stihovima nije utočište već stanje preobražaja u kojoj lirski subjekat neprestano luta između želje da se sjedini sa drugim bićem i straha od potpunog gubitka sebe. Zato se kroz nju provlače pitanja: ko smo kada volimo, gde prestaje pojedinac, a počinje drugo biće, da li ljubav oslobađa ili zarobljava i postojimo li mi i van emocije?
