Diogen Babuc – OSUĐENICI –
Radnja ovog nesvakidašnjeg dela se odvija u društvu koje se raspada pod teretom sopstvene ideologije i totalitarnog režima, gde su pojedinci uhvaćeni između bunta i kapitulacije, misli i zločina, ali ponajviše u lavirintu dubokih egzistencijalnih drama u savremenom, moralno rascepljenom svetu. Smeštena između San Dijega, Gvajane, Haitija i brojnih unutrašnjih pejzaža likova, ona prati niz ličnosti koje, u pokušaju da pronađu istinu, pravdu i lični identitet, postaju zatočenici sopstvenih uverenja, strahova i krivice.
Roman je rasparčan u poglavlja unutar kojih se nalazi više epizodnih celina koje započinju segmentima o svim poznatim mitologijama sveta. Na taj način funkcionišu kao slojevi jedne šire pripovedačke vizije, a sve podseća na kadrove filmske montaže u kojima se scene slažu kao niz oštrih kadrova, ponekad i poput odlomaka, između kojih se oseća prisustvo nereda, prekida i haosa — što odražava i stanje sveta koji prikazuje. U redovima se stalno oseća dvostruka perspektiva: spoljašnji politički događaji puni sukoba, ubistava, zavera, hapšenja i unutrašnji svet likova, koji sve više tone u beznađe i duhovnu prazninu.
Likovi u romanu nisu uobičajeno psihološki izgrađeni, oni su simboličke figure, predstavnici određenih ideja, moralnih stavova ili istorijskih sila. Tako je Felizi centralna figura tragične svesti. Njegov kraj označava slom intelektualca koji nije mogao da se izbori sa političkim i moralnim haosom oko sebe. On je čovek misli, ali i čovek greha, koji u sebi nosi i razum i krivicu. Jovan Huan Kodirić, koji se javlja u uvodu i završnici dela, poput svojevrsnog okvira priče, može se posmatrati i kao meta-narator i svedok, neka vrsta pisca unutar romana. Njegova poslednja rečenica: Kažem zdravo svojoj unutrašnjosti i zbogom, bar na trenutak, otvara pitanje postojanja posle svesti i suočavanja čoveka sa sopstvenom prazninom. Najvansito Morales i Radisav oličavaju promišljenu, korumpiranu vlast, ljude koji deluju u senci države, upravljajući sudbinama drugih. Najzanimljiviji su ženski likovi koji imaju izvesnu polarizaciju između čistote i pada, transparentnosti i prevrtljivosti, gde je na jednoj strani Marta Grinvaldski, majčinska i emotivna potka romana koja brigom za sinove plaća cenu zdravlja i mira, a na drugoj Garbinja i Mirabela, koje krstare kroz različite oblike borbe između unutrašnjeg glasa savesti i spoljašnjeg sistema koji ih oblikuje, prekasno ih suočavajući sa surovom stvarnošću totalitarizma i ličnog straha…
