Goran Stajić – KRUGOVI VERTIKALE –
Kompozicija ovog nesvakidašnjeg dela je takođe neobična, kružna, sa motivima i slikama koje se vraćaju i ponavljaju. Ceo Markov put je u spiralama novih snova i vizija, jedino što ih razlikuje su visine sa kojih se događaju. Zato se u njegovoj glavi mešaju: realnost u avionu, bolnici, dvorištu i stvarnim razgovorima; snovi puni vrtloga, kao simbola haosa i prelaza među svetovima, glasova i prostorija koje se raspadaju; vizija kroz slike bića sa oreolima utehe, topline i saznanja; svetlosti koja implicira prisustvo božanske milosti i granica koje simbolizuju prag života i mesto gde se sakriva i čuva identitet; znakova u stvarnom svetu kroz pojave lopova sa ciglom i svetlom u podrumu i bogojavljanja kroz osvešćene poruke. Cela struktura tako podseća na osvešćeno sazrevanje čoveka kao misaonog ali i duhovnog bića: od straha do predaje, od predaje do spoznaje, od spoznaje do ljubavi.
Već od prvih stranica delo odiše posebnim suprotnostima a najupadljivija je ona koja se lomi između realnog i nadrealnog: sa jedne strane su avion, terminal, postupci svakodnevice, uspomene iz mladosti, porodični rituali, bolnica i dvorište u kome Marko kosi travu, a sa druge svet fantazije i mistike, snova i najdubljih intimnih strahova, nadanja i preispitivanja. Na drugom mestu je dvojstvo koje se skriva i u „nečemu” što iskušava i „nečemu” što štiti – sila koja prerasta poimanje ljudskog razumevanja. Upravo one diktiraju „krugove vertikale”, stalno penjanje i spuštanje između sna i jave, života i smrti, neba i zemlje, metafizičkog i fizičkog.
